Stichting No Guts No Glory
vervult muzikale wensen van mensen met kanker
– jong en oud –
en hun mantelzorgers.
Omdat we geloven in de
kracht van muziek.
Vandaag is onze pelgrim al 67 dagen onderweg. Lopend. Van Den Haag naar Rome. Er komt steeds meer aandacht voor zijn stoere actie en dat doet hem goed. Ons ook, want alle aandacht voor No Guts No Glory is welkom. Daarom willen we jullie er graag nog een keer op wijzen dat het mogelijk is Egbert te sponsoren voor deze tocht. Nog steeds. Alle donaties zijn welkom, hoe klein ook. No Guts No Glory wil namelijk heel graag zoveel mogelijk kankerpatiënten steunen die met een ander soort uitdaging bezig zijn; de wens zo lang mogelijk te leven.
Nog een hele dag aan het strand. Het voelde niet als een straf vanmorgen. Zeker niet toen ik het dorp in liep en bewegwijzering van de Giro zag hangen. Morgen, als ik naar Camaiore loop, zal het peloton me passeren. Ik merk de komst van de wielrenners ook aan de mannetjes met notitieboekjes. Ze struinen langs het parcours en scannen de straten alvast. In de regionale krant las ik dat het niet goed gaat in de toeristensector in deze regio. Er komen te weinig mensen en de mensen die wel komen, zijn rond de 60 jaar en spenderen te weinig geld in de avonduren.
Vanmorgen werd ik wakker met een ander gevoel dan normaal. Niet omdat ik een rustdag heb en dus even kon blijven liggen. Niet omdat ik een half uur, op een terras in de zon met een krant, heb ontbeten. Niet omdat ik spijt had van mijn beslissing twee rustdagen te nemen in een kleine kustplaats waar niet zoveel te beleven is. Niet omdat ik de aanwezigheid van Theresa en vooral Wolfgang moet missen. Ik had het gevoel dat ik er al ben. Dat ik niet meer hoef. Ik moet niets meer van mezelf.
Het leven is mooi. Na dagen door de bergen gelopen te hebben, ben ik opeens aan zee. En ik blijf 3 dagen. Ik was hier al eerder, bijna 20 jaar geleden met ouders en zus ( toevallig zag ik de camping waar we toen waren ). Er is niet zo veel veranderd, de kapsels, zwembroeken en auto’s zien er wat moderner uit. En het is rustiger. Strandtenthouders zijn nog aan het schilderen en niet alle bars zijn open. Er zijn weinig toeristen. Ik heb afscheid genomen van Theresa en Wolfgang. We waren een bizarre combinatie samen, maar het ging prima en helemaal vanzelf.
De afgelopen dagen ben ik de Apenijnen over gegaan. Het was de grootste verrassing van mijn tocht. Ik heb er de mooiste etappe tot nu toe gelopen: van Berceto via de Passo della Cisa naar Pontremoli. Prachtige uitzichten over groene heuvels. In Pontremoli ben ik Toscane binnen gekomen. Morgen loop ik naar Marina di Massa, aan de kust om er 3 dagen te blijven. Ik ben in het gezelschap van twee andere pelgrims uit Duitsland: Theresa, een dame uit Düsseldorf die een week geleden uit Piacenza vertrokken is.
Vanaf morgen zijn er een paar dagen geen updates over Egbert. De schrijfster gaat namelijk een paar dagen naar het buitenland, deze keer zonder laptop. Op zaterdag zal er een samenvatting komen van dag 59, 60 en 61 en daarna zal er elke dag gewoon weer een update over onze pelgrim te vinden zijn op deze site.
Tot zaterdag en dus geen zorgen maken, Egbert loopt ondertussen lekker verder!
