Welkom

'Stichting No Guts, No Glory presents!'

Hier vind je informatie over de stichting: waar staan we voor, waar gaan we voor en, niet geheel onbelangrijk, hoe kun je doneren... Want ons doel mag duidelijk zijn: we hebben geld nodig. Daarmee willen we kankerpatiënten die baat kunnen hebben bij een behandeling (die in Nederland niet vergoed wordt) een kans bieden. Een kans op herstel, hoop voor de toekomst.  We kunnen jouw hulp goed gebruiken!

Daarnaast willen we met deze site een platform bieden om inspirerende verhalen, positieve gedachten en tastbare bijdragen met elkaar te delen. We gaan niet moedeloos vanaf de zijlijn toekijken, maar kiezen ervoor om onze krachten te bundelen en samen de hoop vorm te geven.... Want ons motto is: No Guts, No Glory!

Neem een kijkje op onze site en laat je inspireren. Meteen doneren kan natuurlijk ook: klik dan snel door naar Doneer.  

Egbert wandelt voor No Guts No Glory naar Rome!  Links vind je het laatste nieuws over zijn bijzondere actie. 

Egbert loopt naar Rome, dag 69!

Vandaag is onze pelgrim aan het genieten van zijn Conny en dat moet hij ook vooral doen. Dus! Alleen een paar foto's op dag 69.

Egbert loopt naar Rome, dag 68!

Turn off for: Dutch "Florence is voor de toeristen, Lucca is mooier en rustiger." Dit zei mijn gastheer Mirko tijdens het avondeten gisterenavond. Toen ik 5 jaar geleden met vrienden Koen en Maarten op Lucca was, was het vredig rustig. Nu wemelt het van de overwegend Nederlandse en Duitse toeristen. Babyboomers die onrustig door de stad drentelen, grote camera's om hun nek, driekwartsbroek aan, praktisch kapsel. Ik ben dit niet meer gewend en het duurde even voor ik het kon laten zijn. Veel dagjesmensen zullen Lucca straks verlaten. Op het station van Lucca zag ik Conny aankomen.

Egbert loopt naar Rome, dag 67!

Na een kustweg van 14 kilometer moest ik dan toch echt weg van de zee. Ik werd er een beetje triestig van, maar al snel realiseerde ik me dat ik hier niet in moest blijven hangen en dat ik vooral mijn ogen open moest houden voor de mooie dingen die zouden komen. Ik ben in Toscane en het landschap is mooi. In Camaiore, waar ik nu ben, zit ik even in een café uit te puffen. Ik durf het bijna niet te zeggen vanwege de situatie in Nederland, maar het is hier al een week prachtig weer. Het pinksterweekend zal ik met Conny in Lucca zijn. Daarna weet ik nog niet zeker wat ik ga doen.

Egbert loopt naar Rome, oproep!

Vandaag is onze pelgrim al 67 dagen onderweg. Lopend. Van Den Haag naar Rome. Er komt steeds meer aandacht voor zijn stoere actie en dat doet hem goed. Ons ook, want alle aandacht voor No Guts No Glory is welkom. Daarom willen we jullie er graag nog een keer op wijzen dat het mogelijk is Egbert te sponsoren voor deze tocht. Nog steeds. Alle donaties zijn welkom, hoe klein ook. No Guts No Glory wil namelijk heel graag zoveel mogelijk kankerpatiënten steunen die met een ander soort uitdaging bezig zijn; de wens zo lang mogelijk te leven.

Egbert loopt naar Rome, dag 66!

Nog een hele dag aan het strand. Het voelde niet als een straf vanmorgen. Zeker niet toen ik het dorp in liep en bewegwijzering van de Giro zag hangen. Morgen, als ik naar Camaiore loop, zal het peloton me passeren. Ik merk de komst van de wielrenners ook aan de mannetjes met notitieboekjes. Ze struinen langs het parcours en scannen de straten alvast. In de regionale krant las ik dat het niet goed gaat in de toeristensector in deze regio. Er komen te weinig mensen en de mensen die wel komen, zijn rond de 60 jaar en spenderen te weinig geld in de avonduren.

Egbert loopt naar Rome, dag 65!

Vanmorgen werd ik wakker met een ander gevoel dan normaal. Niet omdat ik een rustdag heb en dus even kon blijven liggen. Niet omdat ik een half uur, op een terras in de zon met een krant, heb ontbeten. Niet omdat ik spijt had van mijn beslissing twee rustdagen te nemen in een kleine kustplaats waar niet zoveel te beleven is. Niet omdat ik de aanwezigheid van Theresa en vooral Wolfgang moet missen. Ik had het gevoel dat ik er al ben. Dat ik niet meer hoef. Ik moet niets meer van mezelf.

Egbert loopt naar Rome, dag 64!

Het leven is mooi. Na dagen door de bergen gelopen te hebben, ben ik opeens aan zee. En ik blijf 3 dagen. Ik was hier al eerder, bijna 20 jaar geleden met ouders en zus ( toevallig zag ik de camping waar we toen waren ). Er is niet zo veel veranderd, de kapsels, zwembroeken en auto's zien er wat moderner uit. En het is rustiger. Strandtenthouders zijn nog aan het schilderen en niet alle bars zijn open. Er zijn weinig toeristen. Ik heb afscheid genomen van Theresa en Wolfgang. We waren een bizarre combinatie samen, maar het ging prima en helemaal vanzelf.

Egbert loopt naar Rome, dag 59-63!

De afgelopen dagen ben ik de Apenijnen over gegaan. Het was de grootste verrassing van mijn tocht. Ik heb er de mooiste etappe tot nu toe gelopen: van Berceto via de Passo della Cisa naar Pontremoli. Prachtige uitzichten over groene heuvels. In Pontremoli ben ik Toscane binnen gekomen. Morgen loop ik naar Marina di Massa, aan de kust om er 3 dagen te blijven. Ik ben in het gezelschap van twee andere pelgrims uit Duitsland: Theresa, een dame uit Düsseldorf die een week geleden uit Piacenza vertrokken is.

Egbert loopt naar Rome, extra bericht.

Vanaf morgen zijn er een paar dagen geen updates over Egbert. De schrijfster gaat namelijk een paar dagen naar het buitenland, deze keer zonder laptop. Op zaterdag zal er een samenvatting komen van dag 59, 60 en 61 en daarna zal er elke dag gewoon weer een update over onze pelgrim te vinden zijn op deze site.

Tot zaterdag en dus geen zorgen maken, Egbert loopt ondertussen lekker verder!

 

Egbert loopt naar Rome, dag 58!

Via Costa Mezzana, Cella, Varano Marcesi, nog een keer Cella, 31kilometer.

Inhoud syndiceren