Muziek heeft mijn leven gedragen

Ik neem jullie een stukje mee in mijn verhaal.
Mijn naam is Marianne. Al zestig jaar deel ik mijn leven met Paul. Zestig jaar liefde, samengroeien, een gezin vormen, mooie herinneringen maken en elkaar vasthouden wanneer het leven zwaar was.
Op mijn zestiende verjaardag nodigde ik Paul uit op mijn feestje. Mijn broers waren bevriend met zijn broer en we woonden allemaal in dezelfde straat in Eindhoven. Ik wist toen nog niet dat dit mijn laatste verjaardag zou zijn met mijn mama.

Trots droeg ik die avond mijn zelfgemaakte roze jurk. We dansten samen in de huiskamer. Mijn moeder zag die avond dat ik verliefd was op Paul. Wat een bijzondere herinnering is dat geworden.
Twee weken later overleed mijn moeder onverwacht in het ziekenhuis. Zij was één van de vijf vrouwen uit de regio die door een niet-steriel infuus kwamen te overlijden.
Een jaar later verloor ik ook mijn broertje Freddy. Hij was pas vijftien en kwam door een noodlottig ongeval om het leven.
Twee mensen die zo belangrijk voor mij waren, verloor ik veel te vroeg en onverwacht. Dat draag je je hele leven met je mee.

En juist in die moeilijke jaren werd muziek een grote steun.
Op de grammofoonplaat draaide ik vaak Brandend zand van Anneke Grönloh, een liedje waar mijn moeder zo van hield. Vaak op een momentje alleen. Muziek bracht herinneringen terug, gaf ruimte aan verdriet en zorgde ervoor dat ik even kon voelen wat er in mij leefde.
Op mijn zestiende verjaardag kreeg ik van Paul de lp Green Green Grass of Home. Wie had toen kunnen bedenken dat die jongen uit dezelfde straat zestig jaar later nog steeds naast mij zou staan?
Muziek is altijd onderdeel van ons leven gebleven. Paul zingt al jaren in een mannenkoor en zelf heb ik met veel plezier gezongen bij Brabant Vocaal. Zingen is voor mij altijd iets bijzonders geweest. Muziek beleven, samen zingen en een lied voelen: het heeft me door zoveel verschillende momenten in mijn leven gedragen.

Samen werden Paul en ik ouders van drie kinderen en later trotse opa en oma van vijf kleinkinderen.
Voor mijn kinderen en kleinkinderen zong ik Duizend sterren van Sandra Reemer. Ook zij is, net als ik, van Indische afkomst. Muziek werd zo steeds opnieuw een manier om liefde door te geven. Van mijn moeder aan mij, van mij aan mijn kinderen en kleinkinderen.
Muziek is eigenlijk mijn hele leven met mij meegereisd.
Ook tijdens een andere moeilijke periode. Toen ik vijftig was, kreeg ik tongkanker met uitzaaiingen naar mijn lymfeklieren. Ik kreeg een pittige behandeling en heb toen de dood in de ogen gekeken. Onze jongste was net zeventien jaar.

Dat ik nu 76 ben, voelt als een wonder.
Helaas heb ik na de behandelingen veel pijn gekregen, dit is nooit weggeweest. De laatste jaren werd die pijn, samen met het ouder worden, steeds moeilijker te verdragen. Inmiddels weet ik dat de onhoudbare pijn wordt veroorzaakt door dunnevezelneuropathie. Mijn levenskwaliteit is daardoor de afgelopen tijd sterk verminderd.
Toch probeer ik vooral te kijken naar wat er nog wél is.

Naar Paul.
Naar mijn kinderen.
Naar mijn kleinkinderen.
Naar familie en vrienden.
Naar de mensen die mij al die jaren hebben gesteund.
Ik wil niet onverwacht vertrekken. Ik wil bewust afscheid nemen van het leven hier, ik wil mijn kleinkinderen beschermen en voorbereiden op wat komen gaat. Niet omdat ik alles achter mij wil laten, maar omdat ik het hier wil afronden. Samen met de mensen van wie ik zoveel houd.
Binnenkort komt mijn levenseinde dichterbij. Ik hoop dan weer samen te zijn met alle lieve mensen die mij zijn voorgegaan en die voor altijd in mijn hart zitten.

Na een leven waarin muziek mij zo vaak heeft gedragen, mocht ik gisteren zelf mijn stem laten horen. Samen met Paul, onze kinderen en hun gezinnen hebben we gehuild, gezongen en genoten van dit bijzondere moment van samen zijn!
Wat een cadeau!

Muziek kan verdriet niet wegnemen. Maar het kan je vasthouden wanneer woorden tekortschieten. Het kan iemand terugbrengen die je mist. Het kan liefde voelbaar maken. Het kan een gezin verbinden. En het kan een herinnering maken die je een leven lang meedraagt.
Ik ken Stichting No Guts No Glory via mijn jongste dochter, Laura. Zij werkt met gezinnen waarin een ouder ernstig ziek is of is overleden. Ik zie hoeveel de stichting voor deze gezinnen betekent. Juist in moeilijke periodes kan muziek iets geven wat moeilijk in woorden te vatten is.
Een liedje kan een herinnering worden voor het leven.
Mijn leven kent verdriet, verlies, liefde, veerkracht en heel veel muziek.

Samen zijn
Is samen lachen, samen huilen
Leven door dichtbij elkaar te zijn
Samen zijn
Is sterker dan de sterkste storm
Gekleurder dan ’t grauwe om ons heen
Want samen zijn
Ja samen zijn
Dat wil toch iedereen

Zondag 4 oktober werd een geweldige Gouden Herinnering!
Mijn leven kent verdriet, verlies, liefde, veerkracht en heel veel muziek.
De zon scheen stralend, het was niet alleen warm van het vuur wat in het midden brandde, mijn hart werd verwarmd…
Door Paul.
Door onze kinderen en kleinkinderen.
En door Roel en Robin van Gouden Herinnering, zij brachten met hun stem de klanken van de liedjes die ik graag aan mijn gezin wilde laten horen.

❤️
Muziek heeft mijn leven gedragen.
Gisteren mocht ik daar zelf nog één keer mijn stem aan toevoegen.
Liefs Marianne

Met liefde boekten wij de fijne mannen van de Gouden Herinnering en zijn blij dat deze bijzondere dag jou zoveel heeft gebracht.

Help jij ons mee?
Dank je wel 🩵