Een cirkel die rond werd
📸 Heleen Duli
Mijn naam is Anne. Ik ben inmiddels 35, maar dat ging niet helemaal vanzelf. In februari 2020 kreeg ik te horen dat ik borstkanker had. Ik sportte en werkte veel en genoot daarnaast van het leven met vrienden en familie om mij heen. Na enkele onderzoeken bleek het voldoende om een borstamputatie met directe reconstructie te ondergaan. Na dit herstel pakte ik het leven weer op. Ik kon dan wel niet meer keepen, voetballen was nog wel mogelijk. Ik had alleen, helaas, veel last van mijn borstspier. Maar hier werd steeds een oplossing voor bedacht/gevonden. Toen ik met Powder Days mee ben geweest in de zomer van 2021 kwam ik erachter wat voor een impact het hebben van kanker heeft op jezelf, maar ook voor je naasten. Mijn ouders stonden dag en nacht voor mij klaar en het moet ook hun behoorlijk geraakt hebben.Â
Na enkele hersteloperaties en botoxbehandelingen had ik in november 2024 eindelijk vrijwel geen pijn meer. Ik bloeide weer op en ontmoette in die tijd ook mijn vriendin Manon. In januari 2025 ging ik dan ook vol vertrouwen naar mijn controle MRI. Helaas werd ik in de auto op weg naar huis al gebeld dat er iets gezien is en dat er verder onderzoek nodig was. De wereld verdween onder mijn voeten toen bleek dat mijn borstkanker terug was. In mijn geamputeerde borst. Het maakte me bang en heel erg verdrietig. Helemaal toen ik hoorde dat er dit keer wel chemo en bestralingen nodig waren. Vol goede moed ben ik de behandelingen ingegaan en inmiddels is er niets meer te zien op de scans.
Manon bleef, ondanks dat we elkaar nog niet lang kende, bij mij en we zijn hier sterk uitgekomen. De hormoonschommelingen maken dat niet altijd even makkelijk, maar met haar rust stelt ze me altijd weer gerust. Omdat we ver uit elkaar woonden heb ik het grootste gedeelte van mijn herstel bij haar gedaan. Mijn ouders kwamen elke week langs.
Op een dag sprak mijn moeder uit dat ze erachter kwam dat muziek mijn vader enorm helpt. Of het geen leuk idee is om met hem naar CAS te gaan. Daar ging mijn belletje van No Guts No Glory rinkelen. Ik heb een mail gestuurd en al snel kreeg ik de bevestiging dat we erheen mochten, een heel weekend! Met 6 tickets hoefde ik niet lang na te denken en hebben we Manon haar beste vriendin, met haar vriendin, meegevraagd. Zij zijn er voor Manon en mij geweest en het is waardevol hen ook mee te mogen nemen.
En waar we slapen? Dat maakt de cirkel rond. Na mijn eerste diagnose heb ik lotgenootje Elise leren kennen. Elise met een geweldige camping in Brouwershaven. Heel fijn dat ik zo ook met haar weer wat tijd door kon brengen én een fijne plek had waar we allemaal mochten overnachten.
Het was echt, echt heel erg leuk! Waardevol! Het was warm maar door de weekendtickets konden we keuzes maken wanneer we gingen. Camping Noordernieuwland van Elise, mijn lotgenootje/vriendin viel binnen de campings voor de pendelbus dus we konden ook makkelijk heen en weer.
Mijn ouders hebben het meest genoten bij de intieme settings op het strand met zonsondergang. Manon en ik vonden alles leuk en hebben van alle variatie genoten. Fieke en Marleen waren, net als tijdens mijn ziekte, een hele fijne aanvulling en ook zij hebben intens genoten! 🤩
Dicht bij zee, goede muziek, gezellig gezelschap en gewoon een geweldig weekend met heel veel liefde! 🧡 Papa kon ook nog lekker fietsen in Zeeland en wij hebben lekker kunnen zwemmen en suppen. De combinatie van alles was heel fijn! Super bedankt!
Mede met dank aan AAA heel graag gedaan💛
Help jij ons mee?
Dank je wel 🩵