Voor mijn dappere zus

Ik, Anne Helle, werd ongeveer een jaar geleden gebeld door mijn zusje Randi Marye (47 jaar, getrouwd en mama van een 15-jarige dochter), die helemaal in tranen was. Borstkanker… En nu? Hoe erg is het, wat gaat er gebeuren, kan ik mijn borst behouden, moet ik chemo, verlies ik mijn haar, ga ik dood? Zoveel vragen zonder een duidelijk antwoord. En dus ging ze de medische molen in. Al snel kreeg ze te horen dat haar borst uiteindelijk verwijderd zou moeten worden na eerst een reeks chemokuren te ondergaan.

Wat veel mensen vermoedelijk onderschatten, is dat kanker niet “alleen” een ziekte is, het is ook een heel zwaar psychisch proces, wat iedere getroffene op zijn eigen manier beleeft en wat voor buitenstaanders, die het niet meegemaakt hebben, moeilijk te begrijpen is. Hoe ga je met alles om, hoe reageren mensen in je omgeving op alles (met hun vaak goed bedoelde adviezen die helemaal niet goed zijn), of “Oh ja, ik ken ook iemand die dat had en die is overleden, zo erg voor je”, wat zeg je tegen je ouders (of vooral, wat zeg je niet), en je dochter…  Wat gaat er in je hoofd om als je toch je haren verliest ondanks het gebruik van de koelkap.

Uitspraken van buitenaf als, “Er is toch goede hoop, en ze kunnen tegenwoordig zoveel, het komt allemaal wel goed, en ach je haar groeit wel terug zo slecht ziet het er niet uit” etc., zijn vaak goed bedoeld, maar totaal niet behulpzaam.  Haar hoofd zegt iets anders, haar hoofd heeft paniek, ‘Waarom ik, wat gebeurt er met mijn dochter als ik het niet red, wat als ik mijn haren verlies, wat denken anderen nu over mij, waarom laat mijn lichaam me in de steek?’ Bijna ieder moment van de dag wordt ze wel geconfronteerd met deze ziekte, is het niet wanneer ze in de spiegel kijkt en zichzelf ziet zonder haren dan is het wel wanneer ze de trap op wil lopen en buiten adem boven aankomt, of als ze op de bank zit of in bed ligt en haar hoofd begint te malen. Er is geen “uit-knop” voor kanker. Nooit is er een moment dat ze er niet aan denkt, ook al zijn de verwachtingen goed. De angst voor het onbekende is verschrikkelijk. Elke keer dagen moeten wachten op uitslagen van onderzoeken en gewoon niet weten hoe je toekomst eruitziet. Zij is degene die dit allemaal moet verwerken, niet wij als buitenstaanders.

Mijn zusje is een zeer onbaatzuchtig persoon. Zij is altijd bezig om het anderen naar de zin te maken en denkt maar zelden aan zichzelf, wat ook de reden is waarom ze het zo moeilijk vindt om dit stukje over zichzelf te schrijven. Ze gunt zichzelf weinig en geeft haar geld en tijd liever aan anderen uit dan aan haarzelf. Totdat ze de diagnose borstkanker kreeg en ze hierbij tegen haar eigen karakter aanliep. Ineens was het gewoon niet meer mogelijk om alles te doen voor anderen omdat ze soms de energie niet had. Op deze momenten kun je enkel dag voor dag leven en bekijken wat er op het moment mogelijk is en accepteren dat je soms ook hulp van anderen moet aannemen. Dit was een groot innerlijk gevecht met zichzelf naast alle andere ellende die ze door moest maken.

Inmiddels heeft ze alle chemo gehad (inclusief haarverlies) en is ze geopereerd. Wat ik vooral heel sterk van haar vind, is dat ze zo goed als nooit geklaagd heeft, ondanks dat ze genoeg vervelende bijwerkingen heeft gehad en na de lange operatie bijna niet meer kon lopen. Ze is altijd optimistisch gebleven, bij de pakken neer zitten was voor haar gewoon geen optie. Ook is ze altijd blijven sporten, wanneer haar lichaam dit toeliet. Ze is zelfs een keer naar een bedrijfsfeest gegaan met petje op, zonder haar. Hoe stoer ben je dan!

Omdat ik zo ontzettend trots ben op hoe zij alles doorstaan heeft, heb ik voor haar kaartjes gevraagd voor The Weeknd. Ik woon zelf niet in Nederland, maar kon er gelukkig toch bij zijn zodat wij, samen met haar dochter, naar dit concert konden gaan.

Lieve Randi Marye, je bent een enorme bikkel, blijf wie je bent en ik houd van jou.

Liefs Anne Helle

Randi Marye na afloop:
Wow wat een geweldige avond!! Een avond waar ik samen met mijn dochter en zus al maanden naar uit keek. 
Een muziekwens om te vieren dat een periode vol onzekerheid, ziekenhuisbezoeken, chemokuren en een flinke operatie achter ons ligt. 
Een feestje dat we mochten vieren bij The Weeknd! Het concert was echt geweldig en wat hebben we een super avond gehad met z’n 3tjes. 
De woorden van mijn dochter spreken voor zich: Dit was de beste dag van mijn leven ooit! (met de grootste big smile die je ooit hebt gezien). 
Dankjewel No Guts No Glory en vooral Kay voor deze super avond, de fijne begeleiding en je lieve bemoedigende berichten!

XO Randi Marye

Help jij ons mee?
Dank je wel 🩵