Nog één keer naar Concert at Sea

Ik zeg vaak dat mijn leven twee hoofdstukken heeft: voor de diagnose en erna.
In het eerste hoofdstuk was muziek vooral achtergrond. Samen met mijn familie muziek luisteren en zelf spelen. De soundtrack van fietstochten naar school, van avonden waarop ik met mijn vrienden schor meezong met liedjes die eigenlijk net te hoog waren.
Gezellig naar concerten en festivals. Helemaal uit je dak gaan. Wandelingen op het strand maken, en muziek horen in de golven van de zee en de wind die waait. Muziek was vrijheid, een soort vanzelfsprekendheid — zoals ademhalen, zoals toekomstplannen maken zonder erbij na te denken.
Het tweede hoofdstuk begon in een steriel kamertje waar de arts uiteindelijk het woord terminaal uitsprak. Sindsdien voelt alles anders. De dagen zijn korter, de nachten langer, en de toekomst… die is niet meer iets om naartoe te leven, maar iets dat langzaam oplost. En dan ben je nu ineens 29 jaar. Hopend op een klein wonder dat je de 30 misschien toch nog mag halen.
Het verleden is mij gegeven, de toekomst weet ik niet hoe lang die nog bestaat, dus ik leef in het nu.
Ziek zijn betekent niet alleen pijn, vermoeidheid of gemis. Het betekent ook kijken naar je vrienden en familie en weten dat zij straks verder gaan zonder jou. Het betekent je lichaam voelen veranderen, terwijl je geest nog steeds verlangt naar alles wat ooit normaal was. Het betekent afscheid nemen in kleine stukjes.
Maar muziek — muziek is gebleven.
Sterker nog: muziek is groter geworden.

Waar liedjes vroeger gewoon leuk waren, zijn ze nu anders. Elk nummer draagt een herinnering, een gevoel, een stukje van wie ik was en nog steeds ben. Misschien juist nog wel meer ben. Soms huil ik bij een intro die ik vroeger vrolijk vond. Soms lach ik om een tekst die ineens een andere betekenis heeft. Muziek is het enige dat niet bang is voor mijn ziekte. Het komt gewoon binnen, zonder voorzichtigheid, en tilt mij even op.
Daarom betekent Concert at Sea zoveel.

Nog één keer met mijn vrienden. Nog één keer de zee ruiken, de wind voelen, de bas door mijn borstkas. Nog één keer tussen mensen staan die zingen alsof het leven nooit eindigt. Bløf horen zingen en mij weg laten voeren door hun klanken en teksten.
‘Dansen aan zee’ letterlijk en figuurlijk mogen beleven. En dat is ook het nummer waarmee ik mijn leven wil afsluiten.
Op de dag zelf ben ik moe voordat ik vertrek, maar mijn vrienden dragen de energie voor mij. Ze leunen niet op medelijden, maar op liefde, pure vriendschap. Ze maken grapjes, tillen mij wanneer het moet, en laten mij in stilte genieten wanneer woorden te veel zijn.
Wanneer de zon zakt en de eerste akkoorden over het strand rollen, sluit ik mijn ogen.
De muziek zal mij vullen zoals vroeger — maar ook anders. Dieper. Zachter. Helderder.
Ik voel geen angst, geen haast. Alleen dankbaarheid dat ik hier nog sta, tussen de mensen die mijn wereld zijn.
En even, heel even, vergeet ik dat mijn tijd bijna op is.
In dat moment bestaat alleen muziek.
En mezelf.
En het leven dat nog steeds door mij heen trilt.

Kim

Mede met dank aan het team van Concert at Sea heel graag gedaan💛

Help jij ons mee?
Dank je wel 🩵