Onzichtbaar elkaars hand vasthouden

Ik ben Jel, moeder van vijf kinderen en sinds 2022 heb ik kanker. Dat jaar was ook het jaar dat mijn liefste zusje kanker kreeg. Haar maag was net verwijderd en ik wilde haar opzoeken in de VS, waar ze woonde. Mijn vriend, zelf arts, had een knobbeltje in mijn borst gevonden en spoorde me aan naar de mammapoli te gaan, maar ik vond het onzin. Datzelfde knobbeltje was tenslotte in 2018 al eens betast, beprikt en bemammografiet en als cyste benoemd. En ja, mogelijk zat er nu eentje extra, maar eerst moest ik naar de VS. Ik stelde mijn vriend gerust door vast een afspraak te maken bij de mammapoli voor na mijn terugkomst. 

Mijn zusje en ik hadden een gezamenlijke playlist aangemaakt in Spotify. Ik wilde zoveel mogelijk nummers verzamelen die ons aan ons deden denken. Voor de tijd dat we niet bij elkaar waren omdat zij nu eenmaal in de VS woonde. Maar zeker ook voor de tijd waarvan ik vreesde dat die ging komen, de tijd als ze er niet meer zou zijn. Mijn zusje en ik spraken iedere dag meerdere voice-berichten bij elkaar in, ook nu ze zo ziek was. We sloegen geen dag over. We waren elkaars beste vrienden. Hielden onzichtbaar elkaars hand vast, in spraak en in muziek. 

De zomer van 2023 kwam en ik moest afscheid nemen van mijn zusje. Gestreden tot het bittere einde en altijd blijven geloven in een betere afloop heb ik haar hand vastgehouden toen ze overleed. Dankbaar dat ik bij haar kon zijn, de familie kon opvangen, en vooral voor haar kon zorgen. Dag en nacht kon en mocht ik bij haar blijven. Haar vriend, een muziektherapeut, heeft uren en uren gitaar gespeeld en samen met ons gezongen. We zongen liedjes van haar favoriete band uit haar eigen puberteit, ook een band die op Pinkpop is geweest, Green Day.

Ik had een enorme deuk in mijn hart. En ongeveer op die hoogte een vlekje op mijn huid. Een paar centimeter boven het litteken van de amputatie. Een hardnekkige muggenbult, dacht ik. Of misschien toch niet. Zorgen werden weggedrukt door verdriet over het verlies van mijn zusje. Toen ik weer in Nederland was, was het weer mijn vriend die aandrong op controle. En weer bleek het kanker. Een recidief. Die had ik niet zien aankomen. En veel meer dan de eerste keer sloeg dit me uit het veld. Misschien ook door het recente verlies van mijn zusje. Of doordat mijn eigen vertrouwen in de goede afloop, het vertrouwen dat ik zo sterk aan mijn kinderen had kunnen geven, nu toch wel wat ging wankelen. Er volgden meer onderzoeken en vooral veel meer behandeling. Chirurgisch, bestraling, medicatie. De opzwepende muziek maakte plaats voor steunende, warme tonen. Nick Cave. Lenny Kravitz. Krezip.

De medicatie die ik slik, hakt er enorm in. Ik ben moe, labiel en emotioneel en slaap heel slecht. Mijn gewrichten doen pijn en vaak mijn hele lijf. Aan mijn nog levende zusje en mijn vriend heb ik beloofd er alles aan te zullen doen om te voorkomen dat de kanker terugkomt en ook de oncoloog blijft gezien het recidief en de duur dat de kanker onontdekt heeft kunnen doorgroeien aandringen op het blijven voortzetten van de medicatie, maar heel eenvoudig is dat niet altijd. Ik ben niet meer de oude sinds de kanker. Ik spreek nooit meer in de avond af, moet de rest van mijn week heel zorgvuldig en voorzichtig indelen en als er eens iets intensiever is wat ik graag wil doen dan vergt dat zorgvuldige planning, ingecalculeerde hersteltijd en een hele rustige aanloop. Natuurlijk is het feit dat ik er nog ben me dat alles waard, maar ook voor mijn omgeving geldt wel dat ze een heel stuk van me zijn kwijtgeraakt. Zo delen mijn vriend en veel van mijn kinderen mijn liefde voor muziek, maar ik zag mezelf echt geen festival meer bezoeken. 

Toevallig kreeg een vriendinnetje vlak voor mij in 2022 de kanker diagnose. En na haar initiële behandeling stuurde ze foto’s van hoe ze met de stichting no guts no glory naar een concert was geweest. Ik zocht de website op en las de verhalen. En ook hoe de stichting een bezoek aan Pinkpop voor kankerpatiënten mogelijk maakt. Pinkpop? Echt? De gedachte dat ik met mensen die ik lief heb tòch nog naar het festival der festivals kon gaan, liet me wandelen op zonneschijn. 

Ik diende mijn wens in en na een uitgebreid gesprek met Imke kreeg ik het vertrouwen dat dit echt kon gaan lukken. Zonder totale uitputting. En natuurlijk, met een goede dosis vermoeidheid, maar met nog meer energie die ik kon gaan opdoen. Door te zijn waar ik was toen ik nog lang niet ziek was. Door de goede organisatie en warme zorg. Door de fantastische muziek. En dat ik samen met hen die er waren toen (en vaak deels nu) ik er niet kon en kan zijn een onvergetelijke positieve ervaring kan beleven. Herinneringen bouwen voor altijd. Ook voor als de kanker terug mocht komen. 

Het leven vieren. Met mijn zusje in gedachten. Following my bliss. Want we have to keep fucking going en het is helemaal waar: no guts, no glory. Wordt het makkelijk? Vast niet, maar no guts no glory. En wordt het episch? hoe dan ook. We zingen niet voor niets elke verjaardag “lang zal ze leven in de Gloria”. Pinkpop, en ik ben in de gloria!

Dat waarvan ik dacht dat ik het nooit meer zou meemaken werd één van de mooiste weekenden die ik me kan herinneren. Pinkpop 2026, volledig ontzorgd. Ik dacht dat ik het niet meer aan zou kunnen, maar dankzij NGNG kon ik tussendoor telkens even slapen en bijkomen en heb ik het échte festival gevoel tot diep in mijn tenen en hart kunnen voelen. Met ieder uur dat verstreek voelde ik me gelukkiger en blijer worden. We hebben de meest geweldige artiesten gezien, maar de echte rockstars waren het team van NGNG. En het was het hele weekend snoeiheet, maar de echte warmte kwam van NGNG en overtrof alles. Superlatieven schieten te kort. Ik ben intens en immens en onbeschrijflijk dankbaar!

Hele dikke kus en knuffel, lieve schatten, 

Jel, Sijmen, Charlie en Vicky

Help jij ons mee?
Dank je wel 🩵