Janneke naar Pinkpop

Ik ben Janneke (51) en moeder van Evi (23 jaar). Afgelopen april nam ik deel aan het bevolkingsonderzoek naar borstkanker, iets wat ik zonder veel zorgen deed.
Een paar dagen later werd ik gebeld: of ik langs wilde komen voor aanvullend onderzoek. Niet veel later kreeg ik het bericht dat mijn leven opnieuw volledig op zijn kop zette, ik heb borstkanker.
Die boodschap kwam op een moment dat ik juist voorzichtig mijn leven weer begon op te pakken. Na een lange en intensieve periode van mantelzorg hebben we in april 2025 afscheid moeten nemen van mijn man. Het was een zware tijd waarin alles draaide om zorgen, verlies en afscheid nemen. En net toen er weer ruimte leek te komen om adem te halen en vooruit te kijken, werd ik opnieuw stilgezet.
Het voelt nog steeds onwerkelijk. Alsof het niet over mij gaat. Tegelijkertijd was er geen tijd om daar echt bij stil te staan, want vrijwel direct moest ik door: afspraken, onderzoeken, behandelplannen. Ik ging automatisch in de actiestand.

Muziek en festivals zijn voor mij altijd een belangrijke bron van energie en plezier geweest. Iets waar ik naar uitkijk, waar ik mezelf in kan verliezen en even alles kan vergeten. Voor deze zomer had ik al meerdere kaarten gekocht. Maar toen de diagnose kwam, leek het alsof ik daar een streep door kon zetten. Ik dacht: dit jaar gaat aan mij voorbij.
Totdat ik dacht aan Stichting No Guts No Glory.
Een stichting die ik al jaren een warm hart toedraag en die ik met overtuiging steun. Omdat ik geloof in wat zij doen: mensen in moeilijke tijden een lichtpuntje geven. Muziek als medicijn, iets wat ik zelf altijd zo heb ervaren. Het is bijzonder om te zien hoeveel verschil zo’n moment kan maken in iemands leven.
En nu bevind ik mij ineens aan de andere kant.
Pinkpop betekent daarin heel veel voor mij. Mijn muziekvoorkeur ligt bij hard rock en alternative rock, en alleen al het vooruitzicht om artiesten als The Cure en The Editors te zien op zaterdag, en op zondag uit te kijken naar Fat Dog, Yungblud en de Foo Fighters, gaf me iets om naar toe te leven.
Daarom ben ik de stichting enorm dankbaar voor wat ze voor mij en vriendin Monique hebben kunnen regelen. Dat ik, ondanks alles, toch twee dagen heb kunnen genieten van de muziek, sfeer en even loskomen van alles wat speelt, voelde echt fantastisch! Dichtbij parkeren, In het Tuin Terras uitrusten in de schaduw, op het MIVA podium de bands kunnen bekijken. En dat 2 dagen. Ik was weer even “gewoon” Janneke. 
Lieve mensen van No Guts No Glory, hartelijk dank! Deze uitstap heeft ervoor gezorgd dat ik vandaag met goede moed de volgende chemokuur weer in heb laten lopen! Dank dank dank!

Help jij ons mee?
Dank je wel 🩵