Michella naar de opera

Hallo, ik ben Michella. Ik ben 35 jaar en sinds een jaar verloofd met Zach.

Twee jaar geleden kreeg ik te horen dat ik uitgezaaide baarmoederhalskanker heb. Ongeneeslijk.

Sindsdien leef ik palliatief.
Niet meer vanzelfsprekend vooruitkijken,
maar bewuster leven in het moment dat er is.

Een jaar daarvoor had ik al de diagnose baarmoederhalskanker gekregen. Ik ben daarvoor behandeld en ben zelfs een halfjaar schoon verklaard… voordat mijn wereld opnieuw op z’n kop stond.
Sindsdien voelt tijd anders.
Niet als iets wat vanzelf komt, maar als iets waar je bewust voor kiest.

Niet alles uitstellen,
maar juist kiezen voor wat goed voelt.
Herinneringen maken die me energie geven, ook voor later.

Ik was pas 8 weken samen met Zach toen we dit nieuws kregen.
Dat is niet hoe je een relatie voor je ziet beginnen.

En toch heeft het ons juist dichter bij elkaar gebracht.

We leerden elkaar meteen kennen op een diepere laag.
Alsof alles wat normaal tijd nodig heeft, ineens versneld gebeurde.
We delen iets wat niet licht is, maar wel heel echt.

En misschien juist daardoor ook heel waardevol.

Natuurlijk is er ook altijd de “wat als”.
Dat blijft zacht op de achtergrond aanwezig in alles wat we doen en plannen.

Maar daar tussendoor hebben we ook iets moois gevonden.
Muziek.
Muziek is voor ons een plek geworden waar we samen in kunnen landen.
Waar we kunnen voelen, verwerken, lachen, huilen of gewoon even niets hoeven.

Voor hem als artiest is muziek ook een manier geworden om alles wat er gebeurt een plek te geven.
Om te verwerken, zonder dat alles in woorden hoeft.

Toen hij begon met het opnemen van zijn album, veranderde er ook iets in mij.
Ik ging anders luisteren. Rustiger. Aandachtiger.
Ik hoor meer lagen. Meer gevoel.
Alsof muziek meer is geworden dan alleen geluid, bijna iets wat je vast kunt houden.

En daardoor veranderde ook mijn bucketlist.

Ik wilde altijd al een keer naar de opera.
Maar dat stond ergens op plek 11. Iets voor later, meer een hoop dan een echte wens.
Nu staat het bovenaan.
Omdat ik voel dat ik het nu begrijp. En het ook echt zo wil ervaren.
Daar zitten, luisteren, en me laten raken door alles wat muziek kan zijn.
Alle lagen die erin schuilen.
Voor mij voelt opera als een plek waar alles samenkomt:
muziek, verhaal, emotie.
Alsof je even teruggaat naar de kern van muziek.
Muziek die ooit geschreven werd voor grote zalen, voor mensen die kwamen om echt te luisteren en te voelen.

Via No Guts No Glory kreeg ik eindelijk de kans om dat echt mee te maken.
En dat betekent voor mij meer dan alleen een avond uit. Iets moois, iets lichts.
Herinneringen die we samen kunnen maken, en waar we ons aan vast kunnen houden.

Even niet bezig zijn met ziek zijn en alles wat daarbij hoort.
Maar gewoon… zijn.
Gewoon even Michella en Zach.

Via NGNG mochten wij naar Le Nozze di Figaro 
Wat we precies verwachtten? Eigenlijk geen idee. Opera kenden we alleen van naam, maar wat opera écht is, weten we nu.
Snap je pas wanneer je het zelf meemaakt.

We kregen een avond vol chaos, drama, humor, prachtige zang en live muziek die zó intens was dat we er eerst even aan moesten wennen. Maar na de pauze viel alles ineens samen en begrepen we volledig waarom mensen hier al eeuwenlang van houden.
Het voelde groots, meeslepend en soms heerlijk absurd tegelijk, compleet meegezogen worden in muziek en zang in zijn meest rauwe en pure vorm… holey moley.

We zijn nog steeds een beetje aan het bijkomen van alles wat we hebben gezien en gehoord.
Ontzettend bedankt aan NGNG en iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt voor deze bizarre, indrukwekkende en vooral onvergetelijke ervaring 💛

Help jij ons mee?
Dank je wel 🩵