Sharmila’s wens

Mijn naam is Sharmila. Ik ben 43 jaar en woon in mijn droomhuis met mijn man en onze vijfjarige dochter. We hebben paarden in de tuin. Het leven was perfect.
Tot ik drie jaar geleden hoorde dat ik triple-negatieve borstkanker had. En in december vorig jaar kwam daar het woord palliatief bij. Nu heb ik nog maar maanden te leven.

Alles waar ik zo hard voor heb gewerkt – het moederschap, dat al niet vanzelf ging, onze boerderij, de paarden, mijn opleiding gedragskunde voor katten – het voelt alsof het allemaal voor niets is geweest. Sinds vorig jaar zit ik in een diepe depressie. Soms voelt het alsof alles zinloos is, omdat mijn tijd hier zo beperkt is.
Ik ben niet iemand die dankbaar kan zijn voor “de tijd die ik nog heb”. Ik had getekend voor minstens tachtig jaar. En juist nu, nu alles eindelijk op zijn plek viel en ik moeder mocht zijn, werd dat abrupt gehalveerd. Ik mag het moederschap alleen aanraken, er even aan proeven… maar ik mag geen moeder zijn zoals ik mijn hele leven heb gedroomd.

Vanwege mijn depressie probeer ik ankers in mijn leven te slaan: momenten om naar uit te kijken. Maar ziek zijn kost enorm veel geld. Toen ik ziek werd, werkte ik nog niet volledig omdat ik net uit mijn zwangerschapsverlof kwam. Daar wordt meteen 30% van afgetrokken. Daarna ga je naar de WIA en krijg je van die 70% nóg eens 70%. Wat overblijft is schrikbarend weinig.
Tegelijkertijd ren je van ziekenhuisafspraak naar ziekenhuisafspraak. Vlak voor mijn diagnose kochten we onze boerderij – een echt klushuis – waar ook veel geld in ging zitten. Parkeren bij ziekenhuizen is duur. Tijdens mijn eerste chemo begon ik, uit verveling en voor de lol, een bed & breakfast. Die loopt fantastisch, maar ook daarmee kunnen we de gaten niet volledig dichten.

En dan zit je daar. Met een gezin waarmee je herinneringen wilt maken, maar financieel klem door alles wat er speelt. Leuke ankers plannen wordt dan ingewikkeld. Terwijl ik die juist nodig heb om niet van chemo naar chemo te leven, maar van mooi moment naar mooi moment. Die lichtpuntjes zijn voor mij geen luxe, maar noodzaak om geestelijk overeind te blijven.

Toen kwam ik Stichting No Guts No Glory tegen. De hele zomer zag ik advertenties van Disney On Ice voorbij komen. Wij zijn hier thuis enorme Disney-fans. Mijn droom was altijd om, net als vroeger met mijn ouders, ooit met mijn dochter naar Disney World in Florida te gaan. Maar die tijd heb ik niet meer.

Disney loopt als een rode draad door mijn leven. Tot ver in mijn volwassenheid had ik een Winnie de Poeh-kamer. Niet alleen omdat hij lief is, maar omdat achter elk verhaal een diepere, leerzame boodschap schuilt. Ook de muziek raakt me enorm. Als er iets is waarbij ik kan huilen – echt huilen – dan is het Disney-muziek.
Het nummer Speechless van Jasmine raakt me tot in mijn kern. Net als zij word ik langzaam overgenomen, niet door een man maar door kanker. Mijn lichaam verdwijnt stukje bij beetje. Maar mijn geest blijft. Ik blijf vechten. Ik blijf mezelf. Dáár strijd ik voor.

Toen ik NGNG tegenkwam, heb ik de stoute schoenen aangetrokken. Is het bedelen? Of is het simpelweg iets wat ik nodig heb om te overleven? Voor mij was dit niet zomaar een show. Dit was een levensherinnering. Niet zozeer voor mij, maar voor mijn twee grote liefdes: mijn man en mijn dochter. We hadden dit nodig om door deze hel heen te komen. Positieve ankers om even op te laden.

Afgelopen zaterdag zijn we geweest. En het was magisch. Natuurlijk vloeiden er tranen, vooral toen een lied dat ik op mijn uitvaart wil totaal onverwacht voorbij kwam. Daarna kregen we ook nog een hotelovernachting en diner bij het NH Hotel van de stichting, pal naast de Jaarbeurs. We werden daar zó warm en liefdevol ontvangen.
Die nacht lag ik wakker – niet van angst, maar van geluk. Ik had nauwelijks pijn die dagen. Ik voelde me zelfs zo goed dat ik nog even door Hoog Catharijne heb gelopen. Misschien wel voor de laatste keer. Er liep een kerstman rond, alles was prachtig versierd, er was een schaatsbaan. Het voelde compleet.

Mijn dochter en ik kochten samen een Disney-pyjama. Een herinnering. Een afsluiter.

Dank je wel, Kay, voor alles wat je hebt geregeld. We zijn je intens dankbaar. En mijn dochter draagt nu een herinnering aan haar mama met zich mee, voor de rest van haar leven. En dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste. 🩷🩷

Help jij ons mee?
Dank je wel 🩵