Elma’s wens

Ik ben Elma, 56 jaar jong. Getrouwd met Erwin, met wie ik een prachtig samengesteld gezin heb. Ik heb drie kinderen en Erwin ook drie. Een fantastisch groot gezin dat jarenlang bij ons thuis heeft gewoond, maar inmiddels allemaal zijn of haar vleugels heeft uitgeslagen. We zijn zelfs opa en oma geworden van kleine Noah.

Afgelopen zomer zaten we te kijken naar de Nijmeegse Vierdaagse toen Harm Evers in gesprek raakte met een vader en zoon. De moeder van de jongens heeft kanker, maar ze hebben steun gevonden bij jullie stichting. Tijdens de Vierdaagse liepen zij dan ook om geld in te zamelen. Dat verhaal kwam zó hard binnen dat ik meteen in de pen ben geklommen en jullie heb gemaild.

Muziek is de rode draad in ons leven. Als klein meisje speelde ik blokfluit, later sopraansax, altsax, tenorsax en orgel. Ook zat ik bij een drum- en showband. Daar heb ik Erwin ontmoet. Hij en zijn kinderen zijn net zo muzikaal.

Op 4 mei 2020 stond onze wereld stil. Ik voelde me niet lekker, zag grauw en viel steeds in slaap. Erwin bracht me naar de SEH, waar bloed werd geprikt. Mijn Hb bleek extreem laag — ik moest direct aan de bloedtransfusie.
Maar omdat corona net was uitgebroken, was alles onhandig en eng. Niemand wist wat we moesten doen.

De volgende dag zaten we in een klein ziekenhuis­kamertje toen we te horen kregen dat het ging om kwaadaardige baarmoederhalskanker in een vergevorderd stadium. Boem.
Je wereld stopt. De rest hoor je niet meer. En ineens zit je in een achtbaan van chemo’s, bestralingen en dertien weken lang elke dag in je eentje met de taxi op en neer naar het Radboud.

Inmiddels heb ik een dunnedarmstoma, een blaaskatheter en geen smaak meer. Door uitzaaiingen en beschadigingen ben ik nu palliatief.

Ik wil niet meer wachten tot het misschien beter wordt. Ik wil leven. Misschien heb ik niet veel tijd meer, maar ik wil het leven vieren. Ondanks de pijn en het gebrek aan energie denk ik na over wat mij nog écht gelukkig maakt.
En dat is de muziek van Queen.

Ja, het kost me enorm veel energie en ik moet er dagen van bijkomen, maar ik leef nu en wil nu genieten.

Afgelopen vrijdag was het zover. Bepakt en bezakt met goede moed en alle medische toeters en bellen reden we richting Amsterdam. We werden geweldig ontvangen in het hotel, waar ik kon bijkomen en uitrusten. Rustig omgekleed en in de make-up — of dat geholpen heeft weet ik niet, want er zijn aardig wat traantjes gevloeid.

Om half twee waren we in het Concertgebouw, waar we eerst nog iets kleins hebben geluncht.
En toen begon het.

Bohemian Rhapsody – 50 jaar in concert.
Met een pianist, een prachtig koor, twee solisten en iemand die alles wist over Freddie Mercury en de componisten. Een adembenemende avond vol jeugdsentiment en herinneringen.

We sloten af met een heerlijk diner; fantastisch gegeten. Moe en voldaan keerden we terug naar het hotel, waar we heerlijk hebben geslapen.

Ik wil jullie, Stichting No Guts No Glory, vanuit de grond van mijn hart bedanken voor deze geweldige dag die ik samen met mijn man heb mogen beleven. Het heeft mij zo ontzettend goed gedaan.
Dit was een grote wens, en dit pakt niemand mij meer af.

Er zijn geen woorden die kunnen beschrijven wat deze dagen met mij hebben gedaan. Het gaat nu steeds slechter met me, maar hier kan ik altijd met warmte en trots op terugkijken. Ik kan jullie niet genoeg bedanken.’

Met liefde zorgden wij voor het diner, hotel en de concertkaarten.
Lieve Elma, het was je zo enorm gegund!

Help jij ons mee?
Dank je wel 🩵