Richard’s wens

Richard is 52 jaar en heeft keelkanker. Hij is groot fan van NEC en vooral groot fan van Nijmegen, de stad waar hij geboren en getogen is.
Hoewel hij een eigen plekje heeft leeft hij grotendeels op de Nijmeegse straten. 
Velen kennen hem daar van de fiets vol tassen met statiegeldflessen en, niet onbelangrijk, van zijn zangkunsten. 
Monique van stichting Straatmensen diende daarom bij ons de wens van Richard in:

Toen ik ruim 4 jaar geleden vrijwilligerswerk kwam doen bij Straatmensen was Richard er al. Wat ik toen begreep is dat hij een van de vaste gasten was. 
Ik kan na 4 jaar wel beamen dat dit klopt. In al die tijd zijn er misschien 10 avonden geweest waarop ik hem, op mijn woensdagavond, niet heb gezien. 
Altijd met zijn fiets met heel veel tassen aan het stuur. 
In het begin dat ik Richard leerde kennen, kon hij nog weleens verbaal pittig zijn. Het was en is een aanwezige gast met goede humor. En natuurlijk altijd een tweede portie eten mee voor zijn broer Nol. 
De laatste tijd is Richard een stuk rustiger maar nog altijd onderweg met zijn fiets en tassen aan het stuur. 
Ik ken Richard niet anders dan dat hij gek is op Nederlandstalige muziek en altijd roept dat hij een keer een nummer op zou willen nemen. 
Toen ik hoorde dat hij ziek is dacht ik meteen aan stichting No Guts en Glory. Ik realiseerde me ook dat het wel eens lastig kon worden omdat Richard zelf geen telefoon heeft en hoe gaan we dat aanpakken. Gelukkig kon de communicatie via zijn neef Remco lopen.

Richard’s grootste wens bleek om zijn levensverhaal te vereeuwigen in een professionele studio.
Er zat haast bij het regelen van de wens, de keelkanker maakte eten en vooral zingen, namelijk al steeds lastiger.
We boekten op met spoed een fijne studio in de Basis (oud-Doornroosje) met studiotechnicus en zorgden ervoor dat zijn studiotijd werd vastgelegd op professioneel beeld. Dat er in de studio ook nog eens een mega NEC vlag hing, bracht wellicht nog een grotere glimlach op Richard’s gezicht.
Dat het ging lukken om zijn wens uit te laten komen deed Richard zoveel, dat hij besloten heeft om vanaf maandag zicht toch te laten behandelen. Iets wat hij tot nu toe niet wilde, maar nu hij op zijn manier zijn levensverhaal heeft kunnen vastleggen, wil hij nog zo lang mogelijk hier zijn. Voor zichzelf en zijn familie.

Hoewel Richard zich groothield en vooral met een grote glimlach dit avontuur tegemoet ging, moest hij toch toegeven dat de zenuwen even bedwongen moesten worden. Eenmaal gewend aan de studio bezong Richard zijn leven, het prachtige Nijmegen en Hazes. 
Het inzingen bracht een tevreden glimlach op zijn gezicht. Hij kon zijn verhaal doen op zijn eigen manier en dat maakte hem trots.
Zoals het een echte artiest betaamd werd de dag afgesloten met een heerlijk diner bij zijn favoriete Surinaamse restaurant. 
Na het eten, op de weg terug, viel Richard in de auto in slaap om even bij te komen van alle indrukken van de dag. Een dag vol trots, verwerking en hoop. Een dag waar hij lang aan zal terugdenken.

Help jij ons mee?
Dank je wel 🩵