Esther naar Wende

Mijn naam is Esther, ben 50 jaar oud en heb een hele lieve leuke man Anne en drie geweldig leuke kinderen. Zij zijn met z’n vieren mijn grootste geluk, trots en bezigheid in mijn leven. 
In 2022 werd ik voor het eerst ziek, ik kreeg triple negatieve borstkanker. Gelukkig was het niet uitgezaaid en kon ik behandeld worden. Een jaar later liep ik alweer de Hilversum City Run en kon ik weer aan de slag. Dat heeft geduurd tot het najaar van 2024, waarin ik opnieuw ziek bleek te zijn. Dit keer was het uitgezaaid naar de lymfen, nog steeds was het doel genezen maar sinds april weten we dat genezing er niet meer inzit. Het is verder uitgezaaid. Ik word nog steeds palliatief behandeld, alles gericht op verlenging maar ook kwaliteit van leven.

Mijn wens is voor mijzelf maar ook vooral voor Myrel, die al 23 jaar mijn vriendin is. Ik zou echt niet weten wat ik zonder haar zou moeten, dat is er eentje die snapt wat onvoorwaardelijk is. Haar man Emiel is dezelfde steun voor mijn man Anne. Onze lieve vrienden. Met Myrel (en regelmatig ons hele gezin en nog meer vriendinnen) ga ik al jaren naar Oerol en daar hebben we samen Wende gezien. Ik was toen beter…. of in ieder geval leefde ik in die heerlijke veronderstelling. Ik heb het niet droog gehouden. Haar vitaliteit; ik dacht steeds, ik doe ook weer mee, ik heb ook weer kracht. In een voorstelling van Wende word je overspoeld, je moet je eraan overgeven. Je mag gaan zitten, alles open zetten en je kunt erop vertrouwen dat zij je wel meeneemt. Ik zie daar een metafoor met het ziek zijn en hoe ik dat graag aanpak. Ik vecht alleen maar ik word ook nooit losgelaten, er is altijd iemand die me opvangt. Ik ben iemand die zich een avond kan overgeven aan Wende, en ook Myrel kan dat goed gebruiken. Want haar vriendin (we zouden samen ooit, over ca 40 jaar, met rollators naar Oerol) is ziek. En dat vind ik zó rot voor haar. Maar als iemand ons even kan laten wegdromen is het Wende wel. 
Muziek kan altijd. Ziek of gezond, verdrietig of vrolijk, kloterig of fijn; muziek komt nooit niet gelegen. 

Gisteren mochten wij dan naar Wende en wat een geweldige avond hebben wij gehad. Het concertgebouw, de voorstelling: het was allemaal even indrukwekkend en betoverend. We hebben zo genoten!
En alsof ze het wist zong Wende als uitsmijter ‘Het is genoeg’ waarvan de tekst en melodie me steeds zo raakt, wat een apotheose. Tranen van verdriet, zeker, maar vooral van overgave en geluk. Myrel en ik hebben een magische avond beleefd die nu voor altijd in ons hart zit.
Dank je wel No Guts No Glory, Wende en Myrel, wat was het mooi en dierbaar!

Lieve Esther, het raakt ons hoeveel de muziek van Wende jou brengt. Mede met dank aan het Concertgebouw en in het bijzonder Ineke Kluft, heel graag gedaan.

Help jij ons mee?
Dank je wel 🩵