Maaike’s wens

Al een paar weken was ik niet helemaal fit. Gek hoestje, moe, pijn in m’n rug. Het was februari, midden in het griepseizoen. Vast niks aan de hand. Maar omdat ik een onbestemd gevoel bleef houden, ging ik toch maar even naar de huisarts. Astmatesten, puffers, hoestmedicatie… Niks hielp. Het werd alleen maar erger. Uiteindelijk toch maar een longfoto. En toen ook nog een scan. Op 10 april kwam de uitslag. Uitgezaaide longkanker. Op de scan waren op meerdere plaatsen plekken te zien. Naast op m’n longen ook in m’n lever, milt, bijnieren, ruggenwervel… en niet eens m’n hele lijf was gescand. Foute boel! De uitspraak is hard: geen genezing mogelijk. Gaan voor extra tijd in combinatie met kwaliteit van leven. Inmiddels weet ik ook dat de kanker ook in mijn hersenen is uitgezaaid.

Alsof dit niet al heftig genoeg is, ben ik naast vrouw en moeder ook al 9 jaar mantelzorger voor mijn man en zoon. Zij gaan, naast hun moeder/vrouw, ook hun vaste verzorger verliezen. Ik ben de spin in het web voor al hun zorg. Alles wat geregeld moet worden, pak ik op. Op dit moment gaat veel van mijn tijd naar het regelen van hun zorg in de toekomst.

Ik had maar 1 wens en dat was dat ik heel graag nog een keer zou willen dansen met vrienden en familie. Ik ben fanatiek carnavalsvierder. Ik vier al carnaval sinds ik baby ben. Ik weet alleen niet of ik carnaval 2026 ga halen. Voorspellen is simpelweg niet te doen. Het gevoel van carnaval is elke dag van het jaar wel na te bootsen. Carnaval staat voor mij voor zorgeloosheid, vrijheid, kameraadschap, even uit de normale wereld zijn. Met carnaval speelt er in het dorp waar ik altijd carnaval vier een vaste band, de Kinkels, waar ik al sinds mijn pubertijd naar toe ga. Ik wilde nog een keer met familie en vrienden proosten op het leven en dansen op de fantastische covers van deze band. Nog één keer niet ziek zijn, geen mantelzorger zijn, geen moeder of vrouw van zijn, maar met alle lieve mensen om me heen, opgaan in de klanken van de muziek van mijn favoriete carnavalsband. Even de wereld om me heen, met alle ellende erin, vergeten. Alles loslaten. Ik midden op de dansvloer. Hopelijk ook even fanatiek dansend (en anders dans ik in een rolstoel). Dat het even niet gaat om de gevolgen van mijn ziekte voor mijn man en kind. Maar om mij en de mensen die ik liefheb. En No Guts No Glory was zo lief mij hierbij te helpen.

Wat was het een avond! Wat een feest! Wat een herinnering!

Ik had maar één grote wens: nog één keer carnaval vieren. Proosten, zingen, lachen, omringd door de mensen die ik liefheb. Geen gesprekken over ziek zijn, geen zorgen, gewoon onbezorgd genieten. En wát is dat gelukt! Dankzij de geweldige steun van No Guts No Glory, de fantastische Kinkels (mijn favoriete carnavalsband, al sinds mijn jeugd!), én Barbara en Sylvester van de Kapel in het Park, kon dit feest werkelijkheid worden. Jullie maakten het mogelijk dat ik, tussen alleen maar lieve familie en vrienden, volop kon genieten. Geen dansen dit keer, maar swingen in mijn rolstoel — en hoe! Het voelde zó vrij, zó feestelijk, zó… léven.

Het was een gekke dag: ’s ochtends het verdrietige nieuws dat de medicatie niet aanslaat, en ’s avonds een feest dat ik nooit meer zal vergeten. Die omslag was heftig, maar óók precies waar ik nodig had: liever nu dan nooit. Niet wachten op ‘ooit’, maar grijpen wat nú kan. Dank je wel voor de liefde, de aanwezigheid, de steun. Ik voelde mij gedragen, rijk, en omringd door alles wat ertoe doet. Dit blijft voor altijd bij me.

We zijn zó blij dat je dit nog mee hebt mogen maken!
Mede met grote dank aan de Kinkels en de Kapel in het park.
Geniet maar lekker na.

Help je mee om muzikale wensen uit te laten komen?
Dank je wel 💙