Dag lieve Danny💫

‘El, zorg dat je weer genoeg komkommers regelt want ga het redden hoor, ik kom echt nog mee naar Pinkpop’
Vorig jaar had ze hard gelachen dat ik constant komkommers stond te snijden voor iedereen.
Het was mijn manier om te zorgen dat iedereen genoeg gehydrateerd bleef in de hitte van het festival.

En hoe hard het de afgelopen tijd ook ging, Danny was erbij.
De komkommers ook.
‘Kan ik mooi mensen mee meppen als ze niet aan de kant gaan voor mijn rolstoel’
En daar ging ze, terug het terrein op na een pauze bij onze cabin, met haar ondeugende en vooral aanstekelijke lach én een hele komkommer in haar hand.

Afgelopen jaar hadden we veel contact.
Niet in de laatste plaats omdat Danny de ene na de andere actie voor NGNG opzette.
Ze wilde dat iedereen ons leerde kennen en vooral ook ging steunen.
Omdat ze het anderen ook gunde wat zij met ons had kunnen doen.
Ze kwam naar ons Muziekhuis om een optreden bij te wonen.
‘Pfff eigenlijk te ver vanuit Limburg maar vooruit dan maar’ en het dan vervolgens prima tot het einde volhouden.
Net als het concert van Marathon in Paradiso, wat haar ook nog lukte.
Ze is nog naar ontzettend veel concerten geweest want muziek was zo belangrijk voor haar.
Net als haar grote liefde Arthur, altijd aan haar zijde en die haar tot het einde op handen heeft gedragen. Dat verdiende ze ook
Samen genieten, ik had het ze nog zoveel langer gegund.

Vlak na Pinkpop ging het ineens heel slecht en is ze eigenlijk haar bed niet meer uitgekomen. Sterk als ze was, besloot ze na een slechte uitslag vorige week, dat dit zo niet meer ging.
Haar bijnaam was en blijft niet voor niks Dappere Danny.
Ben dankbaar dat ik haar mocht leren kennen en deze foto koester ik, haar laatste Pinkpop, waar we tijdens de akoestische set van
LEAP, hand in hand zaten.
En zij met grote stralende ogen zat te genieten🥹

Morgen is haar afscheid en namens mijn team wil ik Arthur, haar moeder Marian en andere naasten, alle kracht en liefs wensen.
🩵
Ellen